Too scared to be home.

[Luahan yang dah lama tersimpan baru nak update semula]
Dear diary,
Rasa nak luahkan dekat semua orang, rasa takutnya untuk back for good.
Rasa macam kena prepare mental gila2, prepare hati, prepare spiritual and urgghhhh macam2 lagi lah. And with too many news bunuh2, lagila feeling menyesal teramat2 tak masuk seni mempertahankan diri. Since dah confirm tak sengaja jadi Engineer di Malaysia, hampir setiap malam tak boleh tidur lena. Otak dok fikir segala macam "taisaku' preparation untuk berada di Malaysia. Ok, let me list down what make me too scared to be home. HONESTLY, I AM NOT READY.

1. Driving in Malaysia wouldn't be the same in Japan.
My driving confidence has dropped to 0 percent in Malaysia, unless I drove 4wd car yang gedabak cket but tu pun confidence naiklah serba sedikit sebanyak 47 percent. Hmmm..i know, i know im that type yang nak laju je, tapi seriously laju2 di Japan terasa selamatnya sebab, entah.. I just feel safe. Di Malaysia, heh.. as pemandu sang kancil yang lapuk, memang kadang geram dengan driver2 di Malaysia. Kereta besar, mewah sikit mulalah berlagak. Apa guna penuh adat, sopan santun tapi di jalan raya, bertopengkan syaitan. And... ditambah lagi with some stories yang tak menyenangkan, kene sodok dari belakang lah, itula, inilah...and all of these made me to reconsider in owning 4wd car yang gemok2.. nak beli Range Rover Evoque ke, Audi Q7 ke.. memang dah tua agaknya baru boleh beli. Tapi paling terbaik, kalaulah ayah boleh jadi driver, walaupun beliau pernah menyuarakan hasrat nak jadi driver anaknya ini. Now, I seemly to understand ayah always said to me, "tak payah nak mengada2 drive sorang2, darah manis.." hmmm darah manisss sangat.

2. I am too scared with the guys.
I guess since last year kot, I got that feeling which is meluat. Bayangkanlah, nak buat passport je pun, dah buat muka kelat gila sebab orang yang buat kerja tu lelaki, siap ibu tegur suruh senyum. Yeah, ive become heartless fify, mahal dengan senyum when it comes to unknown guys, tak kisah la dia senyum2 nak ambil order ke, buat2 peramah ke, all I know is to shut up my mouth and buat pekak. Ceh, confident habis nak kena ngorat, but let it be.. tak ada motif pun nak sengeh2, coz o pleaseeee I am too scared dengan jejaka Malaysia. I know tak semua jahat, tapi.... haih. I only feel so safe if ayah ada di sebelah. Lintas jalan pun kalau boleh, nak ada ayah.

3. Too scared with the Malaysian yang gila2kan fashion.
I made a conclusion, lelaki tak akan mudah nak tegur perempuan tu if pemakaian dia sejuk mata memandang. Heh, you know what I mean. Terima kasih sahabat kerana beri sedikit kesedaran, walaupun kesedaran ini entah berapa lama boleh tahan. Sekarang baru terasa menyesal tak penuhkan wardrobe dengan pakaian2 yang labuh, kalau boleh nak jubah all black ke. HUUUUU... tipu lah, kalau nak cakap Im not into fashion, hello.. almost semua ig, Ive followed dari designer baju sampailah ke model2..haha. But now, hmm.. adalah kesedaran, nak pakai sexy pun pakailah depan husband. Itu lebih baik.. huhuhuhu...Sahabat nasihat, suruh buang semua baju yang memang tak elok dipakai, but for me... seriously, ohh my tak sanggup. Tak apalah simpan lah, kot2 dengan harapan dah kahwin pun muat lagi, boleh pakai dekat rumah. But, memang azam balik Malaysia ni, nak penuhkan dengan jubah hitam je ni..huhu

4. Of course I am too scared with the economy.
Dalam kepala otak banyak gila plan nak bukak bisnes, nak join itu, nak join ini.. semuanya sebab nak cari duit lebih. Memanglah duit tak boleh beli kebahagiaan, tapi nak beri kebahagiaan tu semua perlukan duit. Contoh, nak luangkan masa dengan family makan2, perlu duit juga kan. Well, kebahagiaan yang ditafsirkan orang lain2, but for me, when it relates everything with family...the time you could spend is kebahagiaan for me. Cukuplah harta untuk family, kalau berlebih tu insyaAllah itu hak orang lain. Tengok orang lain di Malaysia sekarang lumba2 nak jadi kaya. Yelah, semuanya nak lari dari kesusahan hidup...

5. Seriously scared to adapt with the Malaysian environment
Entahlah, dengar macam2 cerita kawan2di tempat kerja lagi2, if malays semua. Ye la tak semua sama. Kipas2 bos, mengumpat, bergossip, jaga tepi kain, and banyak lagi..somehow tetiba rasa tak biasa nak adapt dengan semua tu. Hanya mampu doa je la dari sekarang, moga nanti persekitaran tempat tinggal baru, tempat kerja baru baik-baik hendaknya.

I guess, all the things Ive mentioned above semuanya about negative things right? I know, we have to be positive every time but at least I can expect what could happen in the future. Hmmm hmmm..